Kematian tragis pelajar Tingkatan Empat, Irene Sofiya Mohd Khairool Faisal di Yong Peng, Johor baru-baru ini sekali lagi mengejutkan negara. Mangsa ditemui tidak bernyawa di kawasan sekolah, dan seorang remaja lelaki berusia 16 tahun kini direman di bawah Seksyen 302 Kanun Keseksaan.
Walaupun motif kejadian masih disiasat, persoalan lebih besar timbul: Mengapa sekolah yang sepatutnya menjadi tempat paling selamat kini semakin tercemar dengan keganasan, buli dan kematian? Siapa sebenarnya yang gagal?
Ini Bukan Kes Terpencil
Tragedi ini bukan berlaku secara tiba-tiba. Rentetan insiden sebelum ini membuktikan masalah keselamatan dan disiplin pelajar berada pada tahap membimbangkan:
- Kes Zara Qairina (Julai 2025): Pelajar Tingkatan Satu berusia 13 tahun ditemui tidak sedarkan diri berhampiran asrama di Papar, Sabah sebelum meninggal dunia. Lima remaja perempuan telah dituduh di Mahkamah Kanak-Kanak kerana menggunakan perkataan menghina. Walaupun prosiding undang-undang perlu dihormati, kes ini membuka mata masyarakat tentang bahaya buli.
- Pelajar Maut Di Asrama Kuala Pilah (September 2026): Pelajar lelaki 14 tahun maut di asrama sekolah. Polis menyiasat mengikut Seksyen 302 Kanun Keseksaan, menahan dua pelajar berusia 16 tahun, dan meneliti unsur buli. Kejadian di dalam kawasan asrama berniaga ini mengundang persoalan tentang kawalan serta pengawasan.
- Pelajar Perempuan Ditikam Di Bandar Utama (Oktober 2025): Yap Shing Xuen, 16, maut ditikam pelajar lelaki berusia 14 tahun di kawasan sekolah. Kes ini menunjukkan keganasan sekolah bukan sahaja berpunca daripada buli, malah melibatkan faktor emosi, pengaruh media sosial, dan pencetus luar.
Isu CCTV: Adakah Kawalan Sekolah Cukup Berkesan?
Dalam kes Irene Sofiya, Menteri Pendidikan memaklumkan sekolah mempunyai CCTV, tetapi tidak dipasang di lokasi kejadian.
CCTV bukanlah penawar semua masalah, tetapi ia alat penting untuk pemantauan dan siasatan. Isu utama di sini ialah pematuhan SOP keselamatan:
- Adakah kawasan berisiko tinggi telah dikenal pasti?
- Adakah rondaan guru dan warden mencukupi?
- Adakah sistem keselamatan benar-benar dilaksanakan, atau sekadar wujud di atas kertas?
Adakah Media Sosial Punca Utama?
Media sosial hanyalah alat. Yang lebih utama ialah kandungan yang ditonton dan tahap kawalan emosi anak-anak.
Konflik masa kini boleh dibawa dari alam maya ke sekolah, dan sebaliknya. Pergaduhan yang bermula di bilik darjah berlanjutan ke WhatsApp, TikTok, atau Instagram. Oleh itu, pendidikan digital serta pemantauan ibu bapa tidak boleh lagi dianggap isu sampingan.
Dilema Guru: Berada Di Tengah-Tengah
Masyarakat menuntut guru menjaga disiplin, namun hakikatnya tangan guru kerap ‘diumpan’ pelbagai batasan:
- Guru tidak boleh menggunakan kekerasan fizikal—dan garis panduan memang wajar wujud.
- Namun, apakah alternatif berkesan untuk menangani pelajar yang agresif?
- Adakah kaunselor mencukupi, dan adakah laporan disiplin diberikan perhatian serius?
Guru bukanlah polis, pakar psikologi, mahupun ibu bapa sepenuh masa. Dengan beban pentadbiran dan pengajaran yang sedia ada, adakah kita telah menyediakan sokongan, latihan, dan masa yang mencukupi untuk mereka?
Ibu Bapa Tidak Boleh Lepas Tangan
Sekolah bukan pusat jagaan untuk menyerahkan 100% tanggungjawab mendidik kepada guru. Guru hanya bersama anak beberapa jam sehari; selebihnya adalah bersama keluarga.
Ibu bapa perlu menjadi pihak pertama yang peka:
- Adakah kita tahu apa yang anak kita lakukan di telefon pintar mereka?
- Siapakah rakan-rakan mereka?
- Adakah anak kita dibuli, atau mereka sendiri yang membuli orang lain?
- Adakah mereka mengalami tekanan emosi tanpa kita sedari?
Jangan Tunggu Tragedi Seterusnya
Setiap kes mempunyai latar belakang berbeza, namun mesejnya jelas: Sesuatu yang drastik perlu dilakukan.
Kita memerlukan persekitaran sekolah yang selamat, sistem pengesanan awal yang peka, guru yang yakin untuk bertindak, kaunselor yang mencukupi, ibu bapa yang prihatin, serta pemantauan fizikal yang menyeluruh.
Bila guru takut mendidik dan ibu bapa lepas tangan, tiada satu pihak sahaja yang gagal—mungkin kita semua perlu munasabah dan melihat diri sendiri. Jangan tunggu seorang lagi anak menjadi mangsa baru kita hendak berubah.
PENAFIAN – Artikel ini merupakan pandangan peribadi penulis berdasarkan pemerhatian terhadap isu keselamatan dan disiplin pelajar. Penulisan ini tidak bertujuan menuduh atau menghukum mana-mana individu, sekolah, mahupun agensi. Kes jenayah yang dinyatakan masih dalam proses undang-undang atau siasatan pihak berkuasa. Nama dan kes yang disebut adalah bagi tujuan perbincangan kepentingan awam sahaja.